• Preparations

    15 november 2018

    It is in November, a newsletter has already been sent about the upcoming exhibition. The start date was introduced three years ago, but the first preparations have been made, such as arranging transport. I also need the help of someone with a van to transport the painting of the bathing highlanders to the hospital. And also the painting 'wandering' is quite big for a persons car And since I do not drive a car myself, it is always a matter of puzzling when my work can be transported. So that is 6 December.

    World Heritage

    Furthermore, I started a project in which I first want to incorporate my memories of the large waterworks in Kassel into a number of paintings. I want to capture the atmosphere in a number of realistic paintings. And then I hope that I will be inspired by making variations on a theme. It turned out to me that these water works at Wilhelmshöhe in Sauerland are part of the world heritage that UNESCO has on a list and strives to preserve and maintain many cultural expressions (and more). The Amsterdam canals are also an area that belongs to the world heritage. I painted "my old Amsterdam". The Wadden Sea Region has also inspired me to work on a number of works. Thinking through this fact, I came up with the idea to work on an exhibition once with different paintings inspired by a number of places I've visited on the list. Maybe it will be a duo-exhibition with my girlfriend that I also lit with my idea. So it may well happen that we are looking at the list: "Hey, I would like to go there someday" I show the first works in the making below.



    Furthermore, I have already made a sketch with photoshop in preparation for a portrait assignment. A double portrait of two children positioned in a special organization known to them and the client. You will be able to see it on the site after it has been completed and transferred.

    And as far as I'm concerned, I prepare for a rehabilitation period in the new year because I'm going to get an operation on my hip. So ... as usual ... I'm not bored. .

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 12 keer bekeken

  • Voorbereidingen

    15 november 2018

    Het is iniddels november, er is al een nieuwsbrief verzonden over de komende expositie. De begindatum was drie jaar geleden ingevoerd, maar de eerste voorbereidingen zijn getroffen, zoals ook het regelen van vervoer. Ik heb nameljk de hulp nodig van iemand met een busje, om het schilderij van de badende hooglanders naar het ziekenhuis te vervoeren. En ook het schilderij 'ver'dwalen is best groot vor een personen auto En aangezien ik zelf geen auto rijdt is het dus altijd even puzzelen wanneer mijn werk vervoerd kan worden.en dat is dus 6 december geworden. Maar het is nu geregeld. De ochtend van 6 december gaan we de expositie in het Diak te Utrecht inrichten.

    Wereld erfgoed

    Verder ben ik een project gestart waarin ik om te beginnen mijn herinneringen aan de grote waterwerken in Kassel wil verwerken in een aantal schilderijen. Ik wil de sfeer in een aantal realistische schilderijen vast leggen. En daarna hoop ik dat ik geïnspireerd wordt door variaties op een thema te gaan maken. Het is mij gebleken dat deze waterwerken op Wilhelmshöhe in Sauerland behoren tot het werelderfgoed dat Unesco op delijst heeft staan. Dit zijn stuk voor stuk memorabele plekken en het is zo dat UNESCO er naar streeft om vele deze culturele uitingen ( en meer) te bewaren en in stand te houden. Ook de Amsterdamse grachtengordel is zo een gebied dat tot het wereld erfgoed behoort. Ik heb "mijn oud Amsterdam" geschilderd. Ook het waddengebied heeft me geïnspireerd tot een aantal werken. Zo doordenkend op dit gegeven kwam ik op het idee om toe te werken naar een tentoonstelling waar ik op een keer een hele collectie met verschillende schilderijen geïnspireerd rond dit thema kan tonen. De expositie zal bestaan uitwerken geïnspireerd door een aantal ooit door mij bezochte plaatsen, erfgoed die op de lijst van Unesco staan. Misschien wordt het wel een duo-expositie, met mijn vriendin die ik ook aanstak met mijn idee. Zo kan het dan best gebeuren dat we op de lijst kijkend denken: "Hé daar zou ik wel eens héén willen gaan" Ik laat de eerste werken in wording hieronder zien.

    Verder heb ik al met photoshop een schets gemaakt ter voorbereiding van een portret opdracht. Een dubbel portret van twee kinderen gepositioneerd in een speciaal aan hen en de opdrachtgever bekend landschap. Je zult het op de site kunnen zien, nadat het gereed en overgedragen is.

    En wat mezelf betreft bereid ik me voor op een revalidatieperiode in het nieuwe jaar. Omdat ik in januari 2019 een operatie ga krijgen aan mijn heup ben ik even van de straat. Dus... zoals gewoonlijk.. ik verveel mij niet.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 12 keer bekeken

  • Exhibition Liefecourse and "Where to"

    29 september 2018

    Exhibition Lifecourse and "Where to"

    When visual arts and writing meet, special creations can arise.

    Corrie van Os, as a writer, was inspired by paintings by Camphuijsen Art

    Small jewels came out of her pen. They can be seen on the website: https://schilderijenenverhalen.wordpress.com/

    The first story came about when Corrie saw a picture I had posted and asked me if I was going to paint it. Now I'm not just going to paint a picture, but I take photos of places that inspire me and give me an emotion. Later on I can use them as a reference photo to combine the feeling and the visual reality with the aid of the digital snapshot. In this case a painting was created on the basis of the photograph when I was inspired by the story that Corrie wrote about a photograph. The painting has been adapted to the story and I have inserted the associations that I have already painted. The painting has thus become a unique work with elements from the inspiration of Corrie and me.

    I have painted it in such a way that someone else can also be inspired to come up with their own story. Or it evokes memories ... then .. that personal moment that touched the viewer.

    And I think that is beautiful, that my paintings can appeal to someone, evoke an experience. Where then an emotion can also be processed. And can contribute to someone's well-being.

    Where to

    "Where to" oil painting

    That's how it is, you're on the road, everything is on the way,...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 14 keer bekeken

  • Expositie levensloop en

    29 september 2018

    Wanneer beeldende kunst en schrijfkunst elkaar ontmoeten kunnen er bijzondere creaties ontstaan.

    Corrie van Os heeft als schrijfster zich laten inspireren door schilderijen van Camphuijsen Art

    Er kwamen kleine juweeltjes uit haar pen gevloeid. Zij zijn te zien op de website: https://schilderijenenverhalen.wordpress.com/

    Het eerste verhaal ontstond toen Corrie een door mij gepostte foto zag en mij vroeg of ik die ging schilderen. Nu ga ik niet zo maar een foto na schilderen, maar maak ik wel foto’s van plaatsen die mij inspireren en een emotie geven. Later kán ik ze wel gebruiken als referentie foto om het gevoel en de visuele werkelijkheid met behulp van de digitale momentopname al schilderend te verenigen. In dit geval ontstond aan de hand van de foto een schilderij toen ik me door het verhaal dat Corrie schreef bij een foto liet inspireren. Het schilderij is naar het verhaal aangepast en de associaties die ik al schilderend kreeg heb ik er ingevoegd. Zo is het schilderij inmiddels een uniek werk geworden met elementen uit de inspiratie van Corrie en mij.

    Ik heb het zo geschilderd dat een ander zich er ook weer kan laten inspireren om daar een eigen verhaal bij te bedenken. Of het roept herinneringen op aan.. toen..  dat persoonlijke moment, dat de beschouwer raakte.

    En ik vind dat mooi, dat mijn schilderijen iemand kunnen aanspreken, een beleving oproepen. Waarbij dan misschien ook een emotie verwerkt kan worden. En bij kan dragen aan iemands welzijn.

     

     

    Waarheen

    ”Waarheen” olieverf schilderij

    Zo is het, je bent onderweg, alles is onderweg, ergens heen en je komt ergens vandaan. Alles heeft zijn eigen verhaal en maakt zijn eigen reis. Mens en dier en de natuur. Samen ontstaat een sfeer, die mij als schilder pakt en een ander inspireert.

     

    Bijvoorbeeld tot een verhaal. [door: Corrie van Os]

     

    Avondpagina’s

    Alles was opgeruimd. De laatste spullen waren meegegaan in de vrachtwagen. Dit was de laatste keer dat ze bij de bushalte stond. De laatste keer in Westbroek. Ze dacht erover na. Twaalf was ze, toen ze voor het eerst de bus naar de stad nam, samen met haar grote broer. Geweldig had ze het gevonden. Al die winkels. Al die steegjes. Ze had er weken op geteerd toen ze weer thuis was. Later kwamen de vriendjes. Even oud als zij, dus nog geen rijbewijs. ‘Op tijd thuis zijn, denk aan de laatste bus.’ Ze hoorde nòg de vermaningen van haar ouders. Je had toen nog geen nachtbus. Dus net als het interessant werd, moesten ze alweer naar huis. Ze had niet geweten hoe snel ze naar Utrecht moest verhuizen, toen ze eenmaal werk had. Natuurlijk kwam ze wel regelmatig thuis. Maar ook dat was minder geworden.

    Tot dit laatste jaar. Haar moeder was erg ziek geweest en wilde niet naar een verpleeghuis. ‘Waarom? Jij bent toch verpleegster? Ik betaal je wel, als dat het is. ’Natuurlijk was dat het niet geweest. Maar, verpleegster of niet, wil je echt al die rimpels op het lijf van je moeder zien? De littekens van de operaties? Ach, dat was het niet eens geweest. Ze wilde niet de aftakeling van haar moeder van zo dichtbij meemaken. Dat ze begon te plassen zodra haar billen de wc raakten, zelfs al zat het wc-deksel er nog op. Of dat ze haar luier onder poepte en jij dat kon opruimen. Die grote, sterke moeder van vroeger, teruggebracht tot een hoopje mens. Haar moeder had haar altijd beschermd tegen de grote boze wereld. Ze had pal vóór haar gestaan. Tot het niet meer kon.

    Ze kon het niet meer tegenhouden dat haar grote dochter de verkeerde beslissingen nam. Zich pijn deed. Gelukkig trouwde en gelukkig scheidde. Ze was net zo afhankelijk van haar dochter geworden als haar kleine baby vroeger van haar afhankelijk was.

    Soms liepen ze samen naar de bushalte. Daar konden ze het beste de luchten zien, zei haar moeder altijd. De stralende zon of, zoals nu, de dreigende wolken. Bij dreigende wolken waren ze meteen weer teruggegaan. Ondanks de vele verzoeken van het dorp was er nog steeds geen bushokje. Omdat de vandalen het maar zouden kapotmaken. Een maand geleden was haar moeder gestorven. Haar broer was overgekomen uit Amerika. Samen hadden ze alles verdeeld. Zijn spullen waren al onderweg naar de overkant van de oceaan. Twee weken geleden hadden ze afscheid van elkaar genomen. ‘En denk eraan, deze zomer kom je naar ons toe,’ had haar broer nog eens gezegd. Ja, dat kon nu. Geen zieke vader, geen zieke moeder, geen veeleisende echtgenoot. Ze voelde de eerste druppels op haar gezicht. In de verte kwam de bus aanrijden.

    Door Corrie van Os

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 14 keer bekeken

  • Being moved

    4 augustus 2018

    That is now beautiful from such a day. First one Response, by mail, that's still quite anonymous, a name, a person, someone unknown who suddenly sends a message. The message came through my website and it was someone who visited my Exposition in the hospital. She did herself feel touched and stirred by a painting of mine.

    Daily life

    I experience my experiences privately, inside. My eyes meanwhile wander round in the world I am in. And I consume my impressions very visually. I have a job and spare time while I visit different places where I am touched and moved. Sometimes simple or with a combination of emotions. My job in homecare, where I meet people at home, demands guiding,  I connect and communicate with words, listening and talking or taking action. Doing things, making plans, motivating people to take initiative, inspire them and so on. while then in the other time I like to be in nature, to go to my work or back home I am on the bike, and often on route. This allows me to let my thoughts run free, while looking around where I notice forms, structures light and air etc.. But on trips In weekends or during holidays I can go further from home and absorb more quiet impressions take the time to see other things. And visit place I like. To hike or just sit and enjoy.

    The Moddergat and Paes,

    If you want to know the place, go Read about it here.

    It was a place where I sat on the dike with my partner. We had our easels with you and I made a small cloth on location. They too. And we made pictures, come home I wanted to stay with that feeling of this holiday, and I want to be able to do something of "communicating". I had a private feeling, but by painting I look for something universal, something that I For example this place, this Historical area but also this particular nature see. It reflects and me, evokes an emotion and inspires it. So I came to this canvas.

    Every man is different, for example, Dinie also made a painting inspred by  "Het Moddergat " it reflects hér feelings and it also appeals to people. So it could happen that her canvas North Holland Moved for a special exposition on the waxing water of the Netherlands. Every person has an feeling, its own expression. How one works more abstract, the other more realistic. Just how your nature is.

    With my background of the Youth Federation of Nature Studies, I have also developed a certain view at nature. and learned how important nature is. Breeding grounds for birds, These elements can also be found in my paintings. I note the characteristics of the landscape. This painting is about the muddy wetlands, between the land and water, This is usually, More or less stable. There is ebb and flow, waxing water. The Wadden area is so A beautiful nature area and Special Precious For our country.

    But then, a year later, someone suddenly stands in front of my painting, because they had to be in the hospital. And it was seen and gave some awareness, like I was told that this woman felt that she was in the vast land. She was drawn into the picture to the horizon and a feeling of tranquil feeling of rest came over her. Something she needs in a busy hectic Life where she had just lost herself in restlessness. Is n’t that is beautiful, that the image I paint can connect with anyone, and "touches" a soul?!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 55 keer bekeken

  • Geraakt zijn

    4 augustus 2018

    Dat is nu mooi van zo een dag. Eerst een reactie, per mail, dat is nog vrij anoniem, een naam een persoon, iemand onbekend die opeens een bericht stuurt. Het kwam via mijn website en het was iemand die op mijn expositie in het ziekenhuis geweest. Zij had zich laten raken en roeren door een schilderij van mij.

    Dagelijks leven

    Mijn belevenissen beleef ik privé, van binnen. Mijn ogen zien ondertussen rond in de wereld om mij heen en ik neem indrukken sterk visueel in mij op. Ik heb werk en vrije tijd en ik bezoek plaatsen, waar ik zelf geraakt wordt en een emotie ervaar. Soms eenvoudig of een combinatie van emoties. Mijn werk, bij mensen thuis, het begeleiden,  houdt in: Luisteren en praten actie nemen, dingen doen, plannen maken, motiveren inspireren enzovoort. En dan in de andere tijd ben ik graag in de natuur, Om naar mijn werk of weer naar huis te gaan ben ik op de fiets veel onderweg dan laat ik mijn gedachten de vrije loop, zie ook vormen structuren licht en lucht etc.. Maar bij uitstapjes in weekenden of tijdens vakantie kan ik verder van huis en rustiger indrukken op doen en zie weer andere dingen tijdens het opzoeken van bepaalde omgeving waar ik dan graag ben. Daar zit ik zitten we dan stil en genieten.

    Het Moddergat en Paes,

    wil je de plaats leren kennen, ga dan eens hier over lezen.

    Het was zo een plaats waar ik met mijn partner op de dijk heb gezeten. We hadden onze schildersezels mee en ik maakte er een klein doekje op locatie. Zij ook. En we maakten foto's, Thuis gekomen wilde ik nog langer met dat gevoel van deze vakantie bezig blijven en ik wil er door aan het schilderen te gaan, een werk maken waarmee ik dan ook iets van mijn beleving kan "communiceren". Ik had er een particulier gevoel, maar door te schilderen zoek ik naar iets universeels, iets dat ik in bijvoorbeeld deze plaats terug zie. Bijvoorbeeld Moddergat, dit historisch gebied maar waar ik ook deze bijzondere natuur zie. Het reflecteert in mij, roept een emotie op en het inspireert. Zo kwam ik tot dit doek.

    Moddergat tijdens expositie in het Diakonessenhuis te Zeist

    Ieder mens is verschillend, Dinie bijvoorbeeld maakte ook een schilderij naar aanleiding van "Het moddergat" het weerspiegelt háár gevoel en het spreekt mensen aan. Zo kon het gebeuren dat haar doek naar Noord-Holland verhuisde voor een speciale expositie over het wassende water van Nederland. Ieder mens een eigen gevoel, een eigen expressie. Zo werkt de één meer abstract, de ander meer realistisch. Net hoe je aard is.

    Met mijn achtergrond van de jeugdbond van natuurstudie heb ik ook een bepaalde kijk op de natuur ontwikkeld. En geleerd hoe belangrijk natuur is. Broedgebieden voor vogels, deze elementen zijn dan ook terug te vinden in mijn schilderijen. Ik let op de kenmerken van het landschap. In dit schilderij gaat het om grens gebieden tussen het vaste land en water, dit is meestal, meer of minder stabiel. Er is eb en vloed, wassend water. Het waddengebied is zo een mooi natuurgebied en speciaal kostbaar voor ons land.

    Maar dan, een jaar later, staat er opeens iemand voor mijn schilderij, omdat ze toevallig in het ziekenhuis moesten zijn. En het werd gezien en beleefd Ik kreeg te horen dat deze vrouw het gevoel kreeg dat ze in het weidse land kwam en naar de horizon werd getrokken waarbij er een gevoel van rust over haar kwam. Iets wat ze in een druk hectisch leven zomaar zelf was kwijtgeraakt. Dat is dan toch mooi, dat het beeld dat ik schilder iemand  niet meer zomaar los kan laten, en "raakt".

    Vandaag heeft het schilderij een eigenaar gekregen. En de emotie is het voertuig van de verandering. Daar ben ik dan weer dankbaar voor.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 60 keer bekeken

  • Exhibition lifecourse and

    22 juli 2018

    Lost

    The second painting in the series about "refugees" is about the situation when "the refugees" from the first painting ended up in a sort of parallel world. People who have fled can end up in a kind of strange isolation, a sort of no man's land, while they want to have arrived in a 'country'. The so-called host country. But that instead of the hope for new opportunities often gives many obstacles stress and a lost feeling.

    First, this group of people from the painting did loose a lot. The safety of your own home base. Everyone else has his own story. But the journey away from the horror was often a harsh trip. The flow of refugees divided and people ended up in camps. Many refugees survived tent camps. Sometimes from one location to another. The flow of people continues. Is scattered, divided, accumulated and hunted.
    The people in this painting have found each other here, the shared past, the safety, warmth and shelter. This mother still has her children, they are close and lean on each other. That can be different. But they only have each other. How should that be? The atmosphere of home, they have together. But the environment is strange. And many people, as this painting shows, live their own lives. At first sight different. That daily life continues. And unseen, the refugees have been absorbed in isolation, in these not even hostile lives of strangers.
    What can also go different. Read the news, but the online cries .. interpretations, explanation of the situation of the refugees. 'Men' thinks tthey know.

    But, a tormented person who hoped for a safer life must go through a very difficult period. There is separation, simultaneous and ignorance of each other's story. People often look straight ahead in front of each other, one says everything, or one is silent. It is judged.
    Lost is this painting. What is lost here? Also what has been lost is not forgotten. The concept can be seen in more ways. Can these people find a home here? Where else is that? One must agree. People say there is no place, go away. Distrust. Others are hospitable and curious. House hunters say they have to wait in turn.
    What do you pay attention to? On the differences or on the agreements?
    What is known about history, history, which people in the 'receiving' country unreal occur. Life courses, of which the cause of the drama is concealed, covered in dark terms. For the fleeing fellow man, too painful to give attention. And sometimes, not knowing, or the truth to whom may be told comes another piece of story forward. Or a life story, where a truth is omitted. For they knew no other world than the world where they were born and raised. And the opposite applies to the "receiving population as well". There too it is not clear what "the truth" is. Seems like it sometimes said unbelievable. People understand one another so often only from their own world experience.
    What a gap there are to bridge. What makes a difference understandable and communicable. I recently heard of a man who for years had not come through the paper mill because he had fled as a toddler and had come to another hostile country with his father. Separated from his father and raised hostile in a foster family. And only dragged from hot to later and fled. He had no ID. He was a taken-away toddler without a homeland. How could he make himself credible? He did not even speak the language of his birth country where his fellow villagers had once been murdered and his father had taken him away.
    And, so does the painting, what is a lot of time lost on the whole paper mill. Reports documents, statements, proofs. And money. It also costs money. Refugees sometimes say that the entire refugee status alone is traumatic. Let alone which trauma was left behind.
    And once did I hear a man say that as an ex-refugee he is strong for refugees now: Traumas? What is that? They do not exist. We just have to continue. We must break our strength and use it to bring our talents to the fore and thus acquire a rightful place. During my training I learned a lot about trauma and how people go into therapy to recover from their trauma. This refugee did not know anything about it.
    Worlds, worlds of difference, how do we not lose time and do we make it into a unity ?! How can these people pick up a new life and finally build it up? Better than if this intermediate stage is so oppressive.

    The painting "Lost" can also be seen in Bilthoven.

     
    On display in the "Life Course" exhibition until the end of October.
    October 2 at a quarter to eight I give a lecture about my work there. And I discuss with visitors about their reactions to my work.
    https://www.camphuijsen-art.nl/kunstwerk/15471397_Verloren.html
    https://camphuijsen.exto.org/expositie/260692283.html

     

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 61 keer bekeken

  • Expositie levensloop en

    22 juli 2018

    Verloren

    Het tweede schilderij in de serie over “vluchtelingen” gaat over de situatie wanneer “de vluchtelingen” uit het eerste schilderij in een soort parallelle wereld zijn terecht gekomen. Mensen die gevlucht zijn kunnen terechtkomen in een soort vreemd isolement, een soort niemandsland, terwijl zij wil in een ‘land’ zijn aangekomen. Het zogenaamde gastland. Maar dat geeft in plaats van de hoop op nieuwe mogelijkheden vaak veel hindernissen stress en een verloren gevoel.

    Eerst is dit groepje mensen uit het schilderij, zelf veel verloren. De veiligheid van de eigen thuisbasis. Ieder ander heeft zijn eigen verhaal. Maar de tocht, weg van de verschrikking was vaak een barre tocht. De stroom vluchtelingen verdeelde zich en mensen belandden in kampen. Veel vluchtelingen overleefden tentenkampen. Soms van de éne locatie naar de andere. De stroom mensen gaat door. Wordt verstrooid, verdeeld, opgehoopt en opgejaagd.

    De mensen in dit schilderij hebben hier elkaar, het gedeelde verleden, de veiligheid, warmte en beschutting vinden zij bij elkaar. Deze moeder heeft haar kinderen nog, ze zijn close en leunen op elkaar. Ook dat kan anders. Maar ze hebben alleen elkaar. Hoe moet dat zijn? De sfeer van thuis, hebben ze bij elkaar. Maar de omgeving is vreemd. En heel veel mensen, zoals dit schilderij laat zien leven hun eigen leventje. Op het eerste gezicht verschillend. Dat dagelijks leven gaat door. En ongezien zijn de vluchtelingen geïsoleerd opgenomen, in deze niet eens persé vijandige levens van vreemden.

    Wat ook weer anders kan gaan. Lees de nieuwsberichten maar, de online kreten.. interpretaties, uitleg van de situatie van de vluchtelingen. ‘Men’ denkt het te weten.

    Maar, een gekweld iemand die hoopte op een beter veiliger leven moet door een hele zware periode heen. Er is gescheidenheid, tegelijkertijd en onkunde van elkaars verhaal. Mensen kijken vaak recht-lijnig voor zich uit, onderling zegt men van alles, of men zwijgt. Er wordt geoordeeld.

    Verloren heet dit schilderij. Wat is hier verloren? Ook wat verloren is, is niet vergeten. Het begrip kan op meer manieren gezien worden. Kunnen deze mensen een thuis vinden hier? Waar dat hiér ook is? Men moet inschikken. Mensen zeggen er is geen plaats, ga weg. Wantrouwen. Anderen zijn gastvrij en nieuwsgierig. Woningzoekenden zeggen ze moeten op hun beurt wachten.

    Waar let je dan op? Op de verschillen of op de overéénkomsten?

    Wat wordt er bekend van de geschiedenis, de geschiedenis, die mensen in het ‘ontvangende’ land onwerkelijk voorkomt. Levenslopen, waarvan de oorzaak van het drama, verhuld is, bedekt met duistere termen. Voor de gevluchte medemens, te pijnlijk om aandacht te geven. En soms, niet wetend, of de waarheid aan wie verteld mag worden komt er een ander stuk verhaal naar voren. Of een levensverhaal, waar een waarheid weggelaten is. Want zij kenden nog geen andere wereld dan de wereld daar waar zij geboren en opgegroeid zijn. En dat geldt omgekeerd voor de “ontvangende bevolking eveneens”. Ook daar is niet helder wat “de waarheid” is. Lijkt het vertelde soms ongeloofwaardig. Mensen begrijpen elkaar zo wie zo vaak pas vanuit de eigen wereldbeleving.

    Wat een kloven zijn er te overbruggen. Wat een verschillen verstaanbaar te maken en mededeelbaar. Laatst hoorde ik van een man, die jarenlang niet door de papiermolen kwam want hij was als peuter gevlucht en was met zijn vader in een ander vijandig land gekomen. Daar gescheiden van zijn vader en vijandig opgevoed in een pleegezin. En alleen van hot naar her gesleept en later zelf gevlucht. Hij had geen identiteitsbewijs. Hij was een meegenomen peuter zonder thuisland. Hoe kon hij zich geloofwaardig maken? Hij sprak niet eens de taal van zijn geboorte land waar zijn dorpsgenoten eens, vermoord waren en zijn vader hem uit meegenomen had.

    En, zo vertelt het schilderij ook, wat gaat er veel tijd verloren aan de hele papiermolen. Verslagen documenten, verklaringen, bewijzen. En geld. Het kost ook geld. Vluchtelingen soms zeggen, dat de hele vluchtelingen status alleen al traumatisch is. Laat staan welk trauma achter gelaten was.

    En eens hoorde ik een man zeggen die zich als ex vluchteling sterk maakt voor vluchtelingen nu: Trauma’s? Wat is dat? Zij bestaan niet. We moeten gewoon verder. We moeten onze kracht aanbreken en deze inzetten om onze talenten naar voren te brengen en zó een rechtmatige plaats verwerven. Tijdens mijn opleiding leerde ik van alles over trauma en over hoe mensen in therapie gaan om van hun trauma te herstellen. Daar moest deze vluchteling niets van weten.

    Werelden, werelden van verschil, hoe verliezen we geen tijd en maken we het samen tot een eenheid?! Hoe kunnen die mensen een nieuw leven oppakken en eindelijk opbouwen. Beter dan als dit tussenstadium dat zo beklemmend is.

     

    Het schilderij “Verloren” is ook te zien in Bilthoven.

     

     

    Te zien in de expositie "Levensloop" tot en met eind oktober.

    2 oktober om kwart voor acht geef ik een lezing over mijn werk wat daar hangt. En ga ik met bezoekers in gesprek over hun reacties op mijn werk.

    https://www.camphuijsen-art.nl/kunstwerk/15471397_Verloren.html

    https://www.camphuijsen-art.nl/expositie/260692283.html

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 47 keer bekeken

  • Exhibition Life course -

    4 juli 2018

    Hope

    Hope is a special and sensitive theme to paint something about. We know the principles, "Faith, Hope and Love". Concepts that are as profound as they are worn out. They can become cliché words in a tourist shop on a jewelery or tile. I was raised as a Protestant, but I have sought my own way from there. Unconsciously with faith, hope and love as themes in myself present. I found a more liberal angle. Where I could think more "out of the box". And I was not prescribed how to live.

    When I had already entered the path of art for some time and had painted more and more, I painted my impressions from Africa for a while. I had been there, and had many impressions indeed enough to put on canvas, and also the children wich I shortly met. I had seen those kids in a video, where someone told about their daily life. This video inspired me again in a series of paintings. I also gained "hope" in humanity, in the nature of man, by seeing how the children "survive" after the lack of their parents, who had probably died of AIDS. They have hopes and dreams about a better future.

    I also painted animals and nature which I experienced a short period of time in Africa. At home, after a the series about Africa, I wanted to re-establish the link with my daily life. In this cold country, Africa is one of those countries that we can talk about and fantasize about and talk about in politics, but it is still a sort of "distant story". But how does it actually differ?

    Refugees

    In my own village, shelter is also arranged for people from Africa, among others. But from so many countries. The newspapers are full of opinions and reports and reports about refugees. When I think about life, I find that my three paintings about refugees also fit into the context. Because, your life will only run so that it is so unsafe in your own country that you want to flee from it. Should you flee, do you want to survive, do you want to have a somewhat meaningful existence? Our world's war has been around a while ago, my parents have made it through the war. Not me. But here and now there are still countless wars. And these hunt people up. Whips minds up.


     Even when people are fleeing. These are masses at a distance. masses of people with a different culture, and background, sometimes striking external differences with the countries where they end up. In search of safety, full of hope for a better life, acceptance and a place for them too. Did not leave voluntarily. But driven by hope. That's how I thought when I made this painting.
     
    Why did I come to this subject?

    One day I had an exhibition in a small gallery, which unfortunately no longer exists, it was difficult for the gallery owner to survive as a small independent with a business of his own. Anyway, it was a day that I was in the exhibition the opening was, I believe, already been when an acquaintance of mine suddenly came in. She is a volunteer in the organization of refugee work and had seen one of the women, whom she had met through this work on the streets. The woman is a refugee, and she literally walked "with her soul under her arm" that day. My acquaintance decided to give her some distraction and because it was about Africa she decided that my exhibition would be a good choice. The exhibition was called "Driven". I think it was in 2010.

    I was in the gallery and suddenly these two women came in. I was surprised because of the acquaintance, but immediately afterwards quickly struck by this beautiful modest woman she had brought. The woman was surprised by the exhibition and soon she was struck and moved by my African work. And the emotion touched me again. It means that my work speaks to someone. And I want to achieve that. We got talking and the emotions and thoughts were exchanged. I wanted to do something with my feelings of that moment, after I had heard something from the woman's story. Whether I could paint her. she wanted that. We exchanged data and later we agreed.
    Eventually I knew little about the woman and I asked her if she wanted to take something from her homeland, Angola. Something that she had left of her native country. She asked if she could take her children with her. So they posed for me later. Perhaps she had hoped that I would paint a beautiful portrait of her. Maybe she did not expect me to be so drawn by her status. He is a refugee. One man one woman with two children. Just for me highlighted above the crowd of people from the news. People with a life story. People with trauma. The receiving 'safe' countries do not know all these traumas. Often traumas are far too painful to talk about. But I know that this woman experienced something terrible. And that she had to tear her children from her homeland.


    I think .. all those people do not just leave. Each with its own loss, each with its own precious memory. Children still with, or lost, or lost. But people have hope, otherwise you will not just leave. I'm convinced of that.


    I had promised the woman that she would receive a percentage of the proceeds from the painting. Unfortunately, I have given her false hopes, because I still have the painting. Well .. who is hanging a violent story on his wall?
    I only know that I was touched and wanted to paint about the theme. All those people who still leave home and hope in the hope of a better and safer and 'longer' life.
    The painting 'Hope' is the first of three paintings about "refugees from Angola"

    The painting is to be seen in the current exhibition life course. Check the info out in the exhibition list.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 52 keer bekeken

  • Expositie Levensloop en

    4 juli 2018

    Expositie Levensloop in de Uitvaart winkel te Bilthoven

    Hoop

    Hoop is toch een bijzonder en gevoelig thema om iets over te schilderen. We kennen de principes, "Geloof, Hoop en Liefde" . Begrippen die even diepgaand als ook versleten zijn. Het kunnen cliché woorden worden in een toeristen winkeltje te krijg op een sierraad of tegel. Ik ben protestants opgevoed, maar heb daar vandaan mijn eigen weg gezocht. Onbewust met geloof, hoop en liefde toch als thema's in mijzelf aanwezig. Ik vond een vrijzinniger hoek. Waar ik meer "out of the box" kon denken. En mij niet werd voorgeschreven hoe te leven.

    Toen ik al weer enige tijd het pad van de kunst in was gegaan en meer en meer geschilderd had, schilderde ik een tijdje mijn indrukken uit Afrika. Ik was er geweest, en had er veel indrukken inderdaad op gedaan, en ook de kinderen kort mogen ontmoeten die ik in een video had gezien waarbij iemand verhaalde over hun dagelijks leven. Deze video inspireerde mij weer tot een serie schilderijen. Ik kreeg ook "hoop" in de mensheid, in de inborst van de mens, door te zien hoe de kinderen "overleven" na het gemis van hun vermoedelijk aan AIDS gestorven ouders. Zij hebben hoop en dromen over een betere toekomst. Ik schilderde ook dieren en natuur welke in in Afrika een korte tijd van dichtbij meemaakte. Thuis gekomen, wilde ik na een serie over Afrika de link met mijn dagelijks leven weer leggen. In dit koude landje is Afrika één van die landen, waar we over kunnen praten en fantaseren en waar in de politiek over gepraat word, maar het is toch een soort van "verweg verhaal". Maar hoe verweg eigenlijk?

    In mijn eigen dorp is ook opvang geregeld voor mensen onder andere afkomstig uit Afrika. Maar uit evenzovele landen. De kranten staan bol van de meningen en verslagen en reportages over vluchtelingen. Wanneer ik in het kader van levensloop nadenk, vind ik dat mijn drie schilderijen over vluchtelingen ook in de context passen. Want, je leven zal maar zo lopen, dat het in je eigen land zó onveilig is, dat je er voor wilt vluchten. Moét vluchten, wil je overleven, wil je een enigzins zinvol bestaan hebben. Onze wereld oorloog is al weer een tijdje geleden, mijn ouders hebben de oorlog mee gemaakt. Ik niet. Maar ook hier en nu zijn er nog talloze oorlogen. En deze jagen mensen op. Zwepen gemoederen op.

     Ook wanneer de mensen op de vlucht slaan. Op afstand zijn dat massa's. massas mensen met een andere cultuur, en achtergrond, soms opvallend uiterlijke verschillen met de landen waar ze eens terecht komen. Op zoek naar veiligheid, vol hoop op een beter leven, acceptatie en een plekje ook voor hen. Niet vrijwillig vertrokken. Maar gedreven door hoop. Zo dacht ik dat toen ik dit schilderij maakte.

    https://lh5.googleusercontent.com/-3iFXFDFOYCw/TW7jnCoCvYI/AAAAAAAAYvk/6lRl3ro4oOw/s400/Hoop.JPG

    Waarom kwam ik bij dit onderwerp?

    Op een dag had ik een expositie in een kleine galerie, die nu helaas niet meer bestaat, het was moeilijk voor de galeriehoudster om als kleine zelfstandige te overleven met een eigen zaak. Hoe dan ook, het was een dag dat ik in de expositie was de opening was meen ik al geweest, toen een kennis van mij opeens binnen kwam. Zij is vrijwilligster bij de organisatie vluchtelingen werk en had één van de vrouwen, die ze door dit werk had leren kennen op straat zien lopen. De vrouw is een vluchtelinge, en ze liep bijna letterlijk "met haar ziel onder de arm" die dag. Mijn kennis besloot haar wat afleiding te geven en omdat het over Afrika ging besloot ze dat mijn expositie wel eens een goede keuze zou zijn. De expositie heette "Gedreven". Het was meen ik in 2010.

    Ik was in de galerie en plotseling kwamen deze twee vrouwen binnen. Ik was verrast vanwege de kennis, maar onmiddellijk daarna al snel getroffen door deze mooie bescheiden vrouw die ze had meegebracht. De vrouw was verrast door de expositie en al snel bleek ze getroffen en ontroerd door mijn Afrikaanse werk. En de ontroering raakte mij weer. Het betekent dat mijn werk tot iemand spreekt. En dat wil ik graag bereiken. Wij raakten aan de praat en de emoties en gedachten werden uitgewisseld. Graag wilde ik iets doen met mijn gevoel van dat moment, nadat ik wat van het verhaal van de vrouw had gehoord. Of ik haar mocht schilderen. dat wilde ze graag. We wisselden gegevens uit en later spraken we af.

    Uiteindelijk wist ik weinig van de vrouw en ik vroeg haar of ze iets mee wilde nemen van haar thuisland, Angola. Iets wat ze nog over had van haar geboorteland. Ze vroeg of zij haar kinderen mee mocht nemen. Zo hebben ze later voor mij geposeerd. Misschien had zij gehoopt, dat ik een mooi portret van haar zou schilderen. Misschien had ze niet verwacht dat ik zo getrokken was door haar status. Hij vluchtelinge zijn. Één mens één vrouw met twee kinderen. Even voor mij uitgelicht boven de massa mensen uit het nieuws. Mensen met een levensverhaal. Mensen met een trauma. De ontvangende 'veilige' landen kennen al die trauma's niet. Vaak zijn trauma's veel te pijnlijk om over te spreken. Maar ik weet, dat deze vrouw iets vreselijks meemaakte. En dat zij haar kinderen uit haar geboorteland moest losrukken. 

    Ik denk.. al die mensen gaan niet zo maar weg. Ieder met een eigen verlies, Ieder met een eigen kostbare herinnering. Kinderen nog mee, of verloren, of zoekgeraakt. Maar de mensen hebben hoop, anders ga je niet zo maar weg. daar ben ik van overtuigd.

    Ik had de vrouw beloofd dat zij een percentage van de opbrengst van het schilderij zou krijgen. Helaas heb ik haar tot noch toe, valse hoop gegeven, want het schilderij heb ik nog. Tja.. wie hangt een heftig verhaal zo maar aan zijn muur?

    Ik weet alleen, dat ik geraakt was en wilde schilderen over het thema. Al die mensen, die nu nog, huis en haard verlaten in de hoop op een beter en veiliger en 'langer' leven.

    Het schilderij ‘Hoop’ is de eerste van drie schilderijen  over “vluchtelingen uit Angola”

    Te zien in de expositie "Levensloop" tot en met eind oktober.

    2 oktober om kwart voor acht geef ik een lezing over mijn werk wat daar hangt. En ga ik met bezoekers in gesprek over hun reacties op mijn werk.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 55 keer bekeken

  • Meer blogs >>