Nieuwe uitdagingen

Goedemorgen allemaal,

(english beneeth)

Het is weer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef voor mijn BLOG. Het werd wel weer eens tijd om wat te schrijven over wat me bezighoud en wat mijn bronnen van inspiratie zijn op het moment om te schilderen.

Mijn atelier heb ik al een aantal weken niet kunnen bezoeken, waardoor mijn project “Wereld erfgoed” en meer specifiek op dit moment, “de Waterwerken van Kassel” een tijdje moet stilliggen. Feit is dat ik 3 januari aan mijn heup geopereerd ben en daarom genoodzaakt thuis geduldig te revalideren. Ik maak het beste van deze tijd, en doe trouw mijn oefeningen, afgewisseld met rust en dagelijkse wandelingetjes.

Heel graag echter wilde ik de tijd ook invullen met schilderen en voordat ik me een idee had gevormd, werd ik getipt over een “wedstrijd” met een bepaalde opdracht-omschrijving die me nieuwsgierig maakte. Ik lag, kort na de ingreep in mijn heup, thuis (vrij passief) op mijn revalidatie bed, toen ik het Messenger bericht binnenkreeg: “Heb je gezien dat…. Echt wat voor jou..?!” Uuuh dacht ik.. (het was nog geen twee weken na mijn operatie) dat komt even onverwacht, dus geprikkeld tot plannen en actie moest ik toch nadenken, omschakelen en de informatie opzoeken die ik nodig had om de vraag in te schatten. De volgende dag toen er twee collega’s op ziekenbezoek waren, had ik inmiddels al wel de website gevonden en was het creatieve proces in mijn gedachten in gang gezet. Maar al pratend en vertellend van wat mij bezighield tijdens mijn aan huis gebonden zijn, zo zonder verdere verplichtingen buitenshuis, vormde zich mijn plan. Ik beginnen aan de opdracht en maar zien of ik het op tijd zou redden. Dan had ik in ieder geval iets nieuws uitgeprobeerd.

Nu sta ik, in deze periode na een periode van veel stress rond mijn verzuim periode bij de organisatie waar ik in dienst was als thuisbegeleider op een kruispunt in mijn leven. Januari 2019, voor mijn andere werk ben ik op een ander spoor terecht gekomen en moet er na mijn revalidatie een plan komen over wat ik tot mijn pensioen het beste voor werk kan doen. De schoorsteen moet roken en maatschappelijk heb ik verplichtingen. Maar de eerste zes weken moet ik in eerste instantie aan mijn eigen mobiliteit werken. Dus nadenken aan mijn andere werk staat op een zeeeeer laag pitje, eerst maar tijd voor mezelf en er het beste van maken.

En dus redeneerde ik: Een nieuw jaar geeft nieuwe mogelijkheden, een mini-atelier was ingericht op een kamer boven en ik kon de trap inmiddels weer op. Ik kreeg veel zin om me te laten prikkelen tot iets nieuws. En zo kwam het dat ik gehoor gaf aan de oproep tot een schilderij dat geïnspireerd was door één van de kunstenaars cq. Oude meesters zoals zij behandeld waren in een kunstprogramma. Ik vond bij uitzending gemist een aflevering over een werk van “Frans Hals”. En in het algemeen werd veel informatie gegeven over zijn werk en werkwijze in het algemeen en de onderwerp keuze.

Toen al snel wist ik het, mijn onderwerp en een kijk in mijn leven anno 2019 en een uitdaging eens een andere insteek te proberen. Ik zou een portret gaan schilderen op een wijze waarop ik dat nog niet eerder gedaan had. Ik zou een onderschildering maken een opzet in potlood en opgeschilderd in monotone kleuren om het daarna te “doodverven” voordat ik aan het aanbrengen van kleur zou beginnen. Frans Hals heeft veel mensen geschilderd met aandacht voor hun karakter en persoonlijkheid, het zijn vaak lachende mensen, die de beschouwer lijken aan te kijken.

Ik wist mijn model! Mijn dochter, die haar eigen weg in het leven heeft gekozen en in transitie is gegaan. Zoals ik al eerder schilderde als een Feniks uit de as leefde ze met haar creativiteit uit tot een volwassene. Mensen die willen volgen hoe zij haar ontwikkeling laat zien in video’s over haar creativiteit creaties, acrobatiek en freerunnen naaldkunst etc, moeten maar eens op you tube googelen naar Animated steps.

En zo is mijn eerste schilderij in 2019 tot stand gekomen en heb ik geprobeerd het in te zenden zenden voor het programma “Het geheim van de meester”

En de kop is er af voor het komende jaar. Mijn focus ligt op het maken en naar buiten brengen van schilderijen over onderwerpen die mij ontroeren, boeien of enthousiast maken.

Over mijn volgende project, thuis in mijn revalidatie tijd de volgende keer.

Good morning all,

It has been a while since I wrote a piece for my BLOG. It was time to write something about what occupied me and what my sources of inspiration to paint are at the moment .
I have not been able to visit my studio for several weeks, so my project "World Heritage" and more specifically at the moment, "the Water Works of Kassel" has to be idle for a while. The fact is that I am operated on my hip on January 3 and therefore I need to be patiently rehabilitating at home. I make the best of this time, and faithfully do my exercises, interspersed with rest and daily walks.
I really wanted to fill the time with painting and earlier I was given an idea, I was tipped over a "contest" with a certain assignment description that made me curious. It was only shortly after the procedure in my hip, that I layed on my rehabilitation bed at home (quite passively) when I received the Messenger message: "Did you see that .... Really what for you ..?! "Uuuh I thought .. (it was less than two weeks after my surgery) that came just as unexpected, so I had to think it over. I had to make up my mind, switch over to becoming creative and productive again, instead of being a patient. Shortly after I fond the information I needed to estimate the demand.

Lees meer >> | 1828 keer bekeken

Preparations

It is in November, a newsletter has already been sent about the upcoming exhibition. The start date was introduced three years ago, but the first preparations have been made, such as arranging transport. I also need the help of someone with a van to transport the painting of the bathing highlanders to the hospital. And also the painting 'wandering' is quite big for a persons car And since I do not drive a car myself, it is always a matter of puzzling when my work can be transported. So that is 6 December.

World Heritage

Furthermore, I started a project in which I first want to incorporate my memories of the large waterworks in Kassel into a number of paintings. I want to capture the atmosphere in a number of realistic paintings. And then I hope that I will be inspired by making variations on a theme. It turned out to me that these water works at Wilhelmshöhe in Sauerland are part of the world heritage that UNESCO has on a list and strives to preserve and maintain many cultural expressions (and more). The Amsterdam canals are also an area that belongs to the world heritage. I painted "my old Amsterdam". The Wadden Sea Region has also inspired me to work on a number of works. Thinking through this fact, I came up with the idea to work on an exhibition once with different paintings inspired by a number of places I've visited on the list. Maybe it will be a duo-exhibition with my girlfriend that I also lit with my idea. So it may well happen that we are looking at the list: "Hey, I would like to go there someday" I show the first works in the making below.

Lees meer >> | 905 keer bekeken

Voorbereidingen

Het is iniddels november, er is al een nieuwsbrief verzonden over de komende expositie. De begindatum was drie jaar geleden ingevoerd, maar de eerste voorbereidingen zijn getroffen, zoals ook het regelen van vervoer. Ik heb nameljk de hulp nodig van iemand met een busje, om het schilderij van de badende hooglanders naar het ziekenhuis te vervoeren. En ook het schilderij 'ver'dwalen is best groot vor een personen auto En aangezien ik zelf geen auto rijdt is het dus altijd even puzzelen wanneer mijn werk vervoerd kan worden.en dat is dus 6 december geworden. Maar het is nu geregeld. De ochtend van 6 december gaan we de expositie in het Diak te Utrecht inrichten.

Lees meer >> | 814 keer bekeken

Exhibition Liefecourse and "Where to"

When visual arts and writing meet, special creations can arise.

Corrie van Os, as a writer, was inspired by paintings by Camphuijsen Art

Small jewels came out of her pen. They can be seen on the website: https://schilderijenenverhalen.wordpress.com/

The firs

Lees meer >> | 849 keer bekeken

Expositie levensloop en

Wanneer beeldende kunst en schrijfkunst elkaar ontmoeten kunnen er bijzondere creaties ontstaan.

Corrie van Os heeft als schrijfster zich laten inspireren door schilderijen van Camphuijsen Art

Er kwamen kleine juweeltjes uit haar pen gevloeid. Zij zijn te zien op de website: https://schilderijenenverhalen.wordpress.com/

Het eerste verhaal ontstond toen Corrie een door mij gepostte foto zag en mij vroeg of ik die ging schilderen. Nu ga ik niet zo maar een foto na schilderen, maar maak ik wel foto’s van plaatsen die mij inspireren en een emotie geven. Later kán ik ze wel gebruiken als referentie foto om het gevoel en de visuele werkelijkheid met behulp van de digitale momentopname al schilderend te verenigen. In dit geval ontstond aan de hand van de foto een schilderij toen ik me door het verhaal dat Corrie schreef bij een foto liet inspireren. Het schilderij is naar het verhaal aangepast en de associaties die ik al schilderend kreeg heb ik er ingevoegd. Zo is het schilderij inmiddels een uniek werk geworden met elementen uit de inspiratie van Corrie en mij.

Ik heb het zo geschilderd dat een ander zich er ook weer kan laten inspireren om daar een eigen verhaal bij te bedenken. Of het roept herinneringen op aan.. toen..  dat persoonlijke moment, dat de beschouwer raakte.

En ik vind dat mooi, dat mijn schilderijen iemand kunnen aanspreken, een beleving oproepen. Waarbij dan misschien ook een emotie verwerkt kan worden. En bij kan dragen aan iemands welzijn.

Waarheen

”Waarheen” olieverf schilderij

Zo is het, je bent onderweg, alles is onderweg, ergens heen en je komt ergens vandaan. Alles heeft zijn eigen verhaal en maakt zijn eigen reis. Mens en dier en de natuur. Samen ontstaat een sfeer, die mij als schilder pakt en een ander inspireert.

Bijvoorbeeld tot een verhaal. [door: Corrie van Os]

Avondpagina’s

Alles was opgeruimd. De laatste spullen waren meegegaan in de vrachtwagen. Dit was de laatste keer dat ze bij de bushalte stond. De laatste keer in Westbroek. Ze dacht erover na. Twaalf was ze, toen ze voor het eerst de bus naar de stad nam, samen met haar grote broer. Geweldig had ze het gevonden. Al die winkels. Al die steegjes. Ze had er weken op geteerd toen ze weer thuis was. Later kwamen de vriendjes. Even oud als zij, dus nog geen rijbewijs. ‘Op tijd thuis zijn, denk aan de laatste bus.’ Ze hoorde nòg de vermaningen van haar ouders. Je had toen nog geen nachtbus. Dus net als het interessant werd, moesten ze alweer naar huis. Ze had niet geweten hoe snel ze naar Utrecht moest verhuizen, toen ze eenmaal werk had. Natuurlijk kwam ze wel regelmatig thuis. Maar ook dat was minder geworden.

Tot dit laatste jaar. Haar moeder was erg ziek geweest en wilde niet naar een verpleeghuis. ‘Waarom? Jij bent toch verpleegster? Ik betaal je wel, als dat het is. ’Natuurlijk was dat het niet geweest. Maar, verpleegster of niet, wil je echt al die rimpels op het lijf van je moeder zien? De littekens van de operaties? Ach, dat was het niet eens geweest. Ze wilde niet de aftakeling van haar moeder van zo dichtbij meemaken. Dat ze begon te plassen zodra haar billen de wc raakten, zelfs al zat het wc-deksel er nog op. Of dat ze haar luier onder poepte en jij dat kon opruimen. Die grote, sterke moeder van vroeger, teruggebracht tot een hoopje mens. Haar moeder had haar altijd beschermd tegen de grote boze wereld. Ze had pal vóór haar gestaan. Tot het niet meer kon.

Ze kon het niet meer tegenhouden dat haar grote dochter de verkeerde beslissingen nam. Zich pijn deed. Gelukkig trouwde en gelukkig scheidde. Ze was net zo afhankelijk van haar dochter geworden als haar kleine baby vroeger van haar afhankelijk was.

Soms liepen ze samen naar de bushalte. Daar konden ze het beste de luchten zien, zei haar moeder altijd. De stralende zon of, zoals nu, de dreigende wolken. Bij dreigende wolken waren ze meteen weer teruggegaan. Ondanks de vele verzoeken van het dorp was er nog steeds geen bushokje. Omdat de vandalen het maar zouden kapotmaken. Een maand geleden was haar moeder gestorven. Haar broer was overgekomen uit Amerika. Samen hadden ze alles verdeeld. Zijn spullen waren al onderweg naar de overkant van de oceaan. Twee weken geleden hadden ze afscheid van elkaar genomen. ‘En denk eraan, deze zomer kom je naar ons toe,’ had haar broer nog eens gezegd. Ja, dat kon nu. Geen zieke vader, geen zieke moeder, geen veeleisende echtgenoot. Ze voelde de eerste druppels op haar gezicht. In de verte kwam de bus aanrijden.

Door Corrie van Os

Lees meer >> | 1019 keer bekeken

Being moved

That is now beautiful from such a day. First one Response, by mail, that's still quite anonymous, a name, a person, someone unknown who suddenly sends a message. The message came through my website and it was someone who visited my Exposition in the hospital. She did herself feel touched and stirred by a painting of mine.

Daily life

I experience my experiences privately, inside. My eyes meanwhile wander round in the world I am in. And I consume my impressions very visually. I have a job and spare time while I visit different places where I am touched and moved. Sometimes simple or with a combination of emotions. My job in homecare, where I meet people at home, demands guiding,  I connect and communicate with words, listening and talking or taking action. Doing things, making plans, motivating people to take initiative, inspire them and so on. while then in the other time I like to be in nature, to go to my work or back home I am on the bike, and often on route. This allows me to let my thoughts run free, while looking around where I notice forms, structures light and air etc.. But on trips In weekends or during holidays I can go further from home and absorb more quiet impressions take the time to see other things. And visit place I like. To hike or just sit and enjoy.

The Moddergat and Paes,

If you want to know the place, go Read about it here.

It was a place where I sat on the dike with my partner. We had our easels with you and I made a small cloth on location. They too. And we made pictures, come home I wanted to stay with that feeling of this holiday, and I want to be able to do something of "communicating". I had a private feeling, but by painting I look for something universal, something that I For example this place, this Historical area but also this particular nature see. It reflects and me, evokes an emotion and inspires it. So I came to this canvas.

Every man is different, for example, Dinie also made a painting inspred by  "Het Moddergat " it reflects hér feelings and it also appeals to people. So it could happen that her canvas North Holland Moved for a special exposition on the waxing water of the Netherlands. Every person has an feeling, its own expression. How one works more abstract, the other more realistic. Just how your nature is.

With my background of the Youth Federation of Nature Studies, I have also developed a certain view at nature. and learned how important nature is. Breeding grounds for birds, These elements can also be found in my paintings. I note the characteristics of the landscape. This painting is about the muddy wetlands, between the land and water, This is usually, More or less stable. There is ebb and flow, waxing water. The Wadden area is so A beautiful nature area and Special Precious For our country.

But then, a year later, someone suddenly stands in front of my painting, because they had to be in the hospital. And it was seen and gave some awareness, like I was told that this woman felt that she was in the vast land. She was drawn into the picture to the horizon and a feeling of tranquil feeling of rest came over her. Something she needs in a busy hectic Life where she had just lost herself in restlessness. Is n’t that is beautiful, that the image I paint can connect with anyone, and "touches" a soul?!

Lees meer >> | 967 keer bekeken

Geraakt zijn

Dat is nu mooi van zo een dag. Eerst een reactie, per mail, dat is nog vrij anoniem, een naam een persoon, iemand onbekend die opeens een bericht stuurt. Het kwam via mijn website en het was iemand die op mijn expositie in het ziekenhuis geweest. Zij had zich laten raken en roeren door een schilderij van mij.

Dagelijks leven

Mijn belevenissen beleef ik privé, van binnen. Mijn ogen zien ondertussen rond in de wereld om mij heen en ik neem indrukken sterk visueel in mij op. Ik heb werk en vrije tijd en ik bezoek plaatsen, waar ik zelf geraakt wordt en een emotie ervaar. Soms eenvoudig of een combinatie van emoties. Mijn werk, bij mensen thuis, het begeleiden,  houdt in: Luisteren en praten actie nemen, dingen doen, plannen maken, motiveren inspireren enzovoort. En dan in de andere tijd ben ik graag in de natuur, Om naar mijn werk of weer naar huis te gaan ben ik op de fiets veel onderweg dan laat ik mijn gedachten de vrije loop, zie ook vormen structuren licht en lucht etc.. Maar bij uitstapjes in weekenden of tijdens vakantie kan ik verder van huis en rustiger indrukken op doen en zie weer andere dingen tijdens het opzoeken van bepaalde omgeving waar ik dan graag ben. Daar zit ik zitten we dan stil en genieten.

Het Moddergat en Paes,

wil je de plaats leren kennen, ga dan eens hier over lezen.

Het was zo een plaats waar ik met mijn partner op de dijk heb gezeten. We hadden onze schildersezels mee en ik maakte er een klein doekje op locatie. Zij ook. En we maakten foto's, Thuis gekomen wilde ik nog langer met dat gevoel van deze vakantie bezig blijven en ik wil er door aan het schilderen te gaan, een werk maken waarmee ik dan ook iets van mijn beleving kan "communiceren". Ik had er een particulier gevoel, maar door te schilderen zoek ik naar iets universeels, iets dat ik in bijvoorbeeld deze plaats terug zie. Bijvoorbeeld Moddergat, dit historisch gebied maar waar ik ook deze bijzondere natuur zie. Het reflecteert in mij, roept een emotie op en het inspireert. Zo kwam ik tot dit doek.

Ieder mens is verschillend, Dinie bijvoorbeeld maakte ook een schilderij naar aanleiding van "Het moddergat" het weerspiegelt háár gevoel en het spreekt mensen aan. Zo kon het gebeuren dat haar doek naar Noord-Holland verhuisde voor een speciale expositie over het wassende water van Nederland. Ieder mens een eigen gevoel, een eigen expressie. Zo werkt de één meer abstract, de ander meer realistisch. Net hoe je aard is.

Met mijn achtergrond van de jeugdbond van natuurstudie heb ik ook een bepaalde kijk op de natuur ontwikkeld. En geleerd hoe belangrijk natuur is. Broedgebieden voor vogels, deze elementen zijn dan ook terug te vinden in mijn schilderijen. Ik let op de kenmerken van het landschap. In dit schilderij gaat het om grens gebieden tussen het vaste land en water, dit is meestal, meer of minder stabiel. Er is eb en vloed, wassend water. Het waddengebied is zo een mooi natuurgebied en speciaal kostbaar voor ons land.

Maar dan, een jaar later, staat er opeens iemand voor mijn schilderij, omdat ze toevallig in het ziekenhuis moesten zijn. En het werd gezien en beleefd Ik kreeg te horen dat deze vrouw het gevoel kreeg dat ze in het weidse land kwam en naar de horizon werd getrokken waarbij er een gevoel van rust over haar kwam. Iets wat ze in een druk hectisch leven zomaar zelf was kwijtgeraakt. Dat is dan toch mooi, dat het beeld dat ik schilder iemand  niet meer zomaar los kan laten, en "raakt".

Vandaag heeft het schilderij een eigenaar gekregen. En de emotie is het voertuig van de verandering. Daar ben ik dan weer dankbaar voor.

Lees meer >> | 812 keer bekeken

Exhibition lifecourse and

Lost

The second painting in the series about "refugees" is about the situation when "the refugees" from the first painting ended up in a sort of parallel world. People who have fled can end up in a kind of strange isolation, a sort of no man's land, while they want to have arrived in a 'country'. The so-called host country. But that instead of the hope for new opportunities often gives many obstacles stress and a lost feeling.

Lees meer >> | 846 keer bekeken

Expositie levensloop en

Verloren

Het tweede schilderij in de serie over “vluchtelingen” gaat over de situatie wanneer “de vluchtelingen” uit het eerste schilderij in een soort parallelle wereld zijn terecht gekomen. Mensen die gevlucht zijn kunnen terechtkomen in een soort vreemd isolement, een soort niemandsland, terwijl zij wil in een ‘land’ zijn aangekomen. Het zogenaamde gastland. Maar dat geeft in plaats van de hoop op nieuwe mogelijkheden vaak veel hindernissen stress en een verloren gevoel.

Eerst is dit groepje mensen uit het schilderij, zelf veel verloren. De veiligheid van de eigen thuisbasis. Ieder ander heeft zijn eigen verhaal. Maar de tocht, weg van de verschrikking was vaak een barre tocht. De stroom vluchtelingen verdeelde zich en mensen belandden in kampen. Veel vluchtelingen overleefden tentenkampen. Soms van de éne locatie naar de andere. De stroom mensen gaat door. Wordt verstrooid, verdeeld, opgehoopt en opgejaagd.

De mensen in dit schilderij hebben hier elkaar, het gedeelde verleden, de veiligheid, warmte en beschutting vinden zij bij elkaar. Deze moeder heeft haar kinderen nog, ze zijn close en leunen op elkaar. Ook dat kan anders. Maar ze hebben alleen elkaar. Hoe moet dat zijn? De sfeer van thuis, hebben ze bij elkaar. Maar de omgeving is vreemd. En heel veel mensen, zoals dit schilderij laat zien leven hun eigen leventje. Op het eerste gezicht verschillend. Dat dagelijks leven gaat door. En ongezien zijn de vluchtelingen geïsoleerd opgenomen, in deze niet eens persé vijandige levens van vreemden.

Wat ook weer anders kan gaan. Lees de nieuwsberichten maar, de online kreten.. interpretaties, uitleg van de situatie van de vluchtelingen. ‘Men’ denkt het te weten.

Maar, een gekweld iemand die hoopte op een beter veiliger leven moet door een hele zware periode heen. Er is gescheidenheid, tegelijkertijd en onkunde van elkaars verhaal. Mensen kijken vaak recht-lijnig voor zich uit, onderling zegt men van alles, of men zwijgt. Er wordt geoordeeld.

Verloren heet dit schilderij. Wat is hier verloren? Ook wat verloren is, is niet vergeten. Het begrip kan op meer manieren gezien worden. Kunnen deze mensen een thuis vinden hier? Waar dat hiér ook is? Men moet inschikken. Mensen zeggen er is geen plaats, ga weg. Wantrouwen. Anderen zijn gastvrij en nieuwsgierig. Woningzoekenden zeggen ze moeten op hun beurt wachten.

Waar let je dan op? Op de verschillen of op de overéénkomsten?

Wat wordt er bekend van de geschiedenis, de geschiedenis, die mensen in het ‘ontvangende’ land onwerkelijk voorkomt. Levenslopen, waarvan de oorzaak van het drama, verhuld is, bedekt met duistere termen. Voor de gevluchte medemens, te pijnlijk om aandacht te geven. En soms, niet wetend, of de waarheid aan wie verteld mag worden komt er een ander stuk verhaal naar voren. Of een levensverhaal, waar een waarheid weggelaten is. Want zij kenden nog geen andere wereld dan de wereld daar waar zij geboren en opgegroeid zijn. En dat geldt omgekeerd voor de “ontvangende bevolking eveneens”. Ook daar is niet helder wat “de waarheid” is. Lijkt het vertelde soms ongeloofwaardig. Mensen begrijpen elkaar zo wie zo vaak pas vanuit de eigen wereldbeleving.

Wat een kloven zijn er te overbruggen. Wat een verschillen verstaanbaar te maken en mededeelbaar. Laatst hoorde ik van een man, die jarenlang niet door de papiermolen kwam want hij was als peuter gevlucht en was met zijn vader in een ander vijandig land gekomen. Daar gescheiden van zijn vader en vijandig opgevoed in een pleegezin. En alleen van hot naar her gesleept en later zelf gevlucht. Hij had geen identiteitsbewijs. Hij was een meegenomen peuter zonder thuisland. Hoe kon hij zich geloofwaardig maken? Hij sprak niet eens de taal van zijn geboorte land waar zijn dorpsgenoten eens, vermoord waren en zijn vader hem uit meegenomen had.

En, zo vertelt het schilderij ook, wat gaat er veel tijd verloren aan de hele papiermolen. Verslagen documenten, verklaringen, bewijzen. En geld. Het kost ook geld. Vluchtelingen soms zeggen, dat de hele vluchtelingen status alleen al traumatisch is. Laat staan welk trauma achter gelaten was.

En eens hoorde ik een man zeggen die zich als ex vluchteling sterk maakt voor vluchtelingen nu: Trauma’s? Wat is dat? Zij bestaan niet. We moeten gewoon verder. We moeten onze kracht aanbreken en deze inzetten om onze talenten naar voren te brengen en zó een rechtmatige plaats verwerven. Tijdens mijn opleiding leerde ik van alles over trauma en over hoe mensen in therapie gaan om van hun trauma te herstellen. Daar moest deze vluchteling niets van weten.

Werelden, werelden van verschil, hoe verliezen we geen tijd en maken we het samen tot een eenheid?! Hoe kunnen die mensen een nieuw leven oppakken en eindelijk opbouwen. Beter dan als dit tussenstadium dat zo beklemmend is.

Het schilderij “Verloren” is ook te zien in Bilthoven.

Te zien in de expositie "Levensloop" tot en met eind oktober.

2 oktober om kwart voor acht geef ik een lezing over mijn werk wat daar hangt. En ga ik met bezoekers in gesprek over hun reacties op mijn werk.

https://www.camphuijsen-art.nl/kunstwerk/15471397_Verloren.html

https://www.camphuijsen-art.nl/expositie/260692283.html

Lees meer >> | 775 keer bekeken

Exhibition Life course -

Hope

Hope is a special and sensitive theme to paint something about. We know the principles, "Faith, Hope and Love". Concepts that are as profound as they are worn out. They can become cliché words in a tourist shop on a jewelery or tile. I was raised as a Protestant, but I have sought my own way from there. Unconsciously with faith, hope and love as themes in myself present. I found a more liberal angle. Where I could think more "out of the box". And I was not prescribed how to live.

When I had already entered the path of art for some time and had painted more and more, I painted my impressions from Africa for a while. I had been there, and had many impressions indeed enough to put on canvas, and also the children wich I shortly met. I had seen those kids in a video, where someone told about their daily life. This video inspired me again in a series of paintings. I also gained "hope" in humanity, in the nature of man, by seeing how the children "survive" after the lack of their parents, who had probably died of AIDS. They have hopes and dreams about a better future.

I also painted animals and nature which I experienced a short period of time in Africa. At home, after a the series about Africa, I wanted to re-establish the link with my daily life. In this cold country, Africa is one of those countries that we can talk about and fantasize about and talk about in politics, but it is still a sort of "distant story". But how does it actually differ?

Refugees

In my own village, shelter is also arranged for people from Africa, among others. But from so many countries. The newspapers are full of opinions and reports and reports about refugees. When I think about life, I find that my three paintings about refugees also fit into the context. Because, your life will only run so that it is so unsafe in your own country that you want to flee from it. Should you flee, do you want to survive, do you want to have a somewhat meaningful existence? Our world's war has been around a while ago, my parents have made it through the war. Not me. But here and now there are still countless wars. And these hunt people up. Whips minds up.

 Even when people are fleeing. These are masses at a distance. masses of people with a different culture, and background, sometimes striking external differences with the countries where they end up. In search of safety, full of hope for a better life, acceptance and a place for them too. Did not leave voluntarily. But driven by hope. That's how I thought when I made this painting.
 
Why did I come to this subject?

One day I had an exhibition in a small gallery, which unfortunately no longer exists, it was difficult for the gallery owner to survive as a small independent with a business of his own. Anyway, it was a day that I was in the exhibition the opening was, I believe, already been when an acquaintance of mine suddenly came in. She is a volunteer in the organization of refugee work and had seen one of the women, whom she had met through this work on the streets. The woman is a refugee, and she literally walked "with her soul under her arm" that day. My acquaintance decided to give her some distraction and because it was about Africa she decided that my exhibition would be a good choice. The exhibition was called "Driven". I think it was in 2010.

I was in the gallery and suddenly these two women came in. I was surprised because of the acquaintance, but immediately afterwards quickly struck by this beautiful modest woman she had brought. The woman was surprised by the exhibition and soon she was struck and moved by my African work. And the emotion touched me again. It means that my work speaks to someone. And I want to achieve that. We got talking and the emotions and thoughts were exchanged. I wanted to do something with my feelings of that moment, after I had heard something from the woman's story. Whether I could paint her. she wanted that. We exchanged data and later we agreed.
Eventually I knew little about the woman and I asked her if she wanted to take something from her homeland, Angola. Something that she had left of her native country. She asked if she could take her children with her. So they posed for me later. Perhaps she had hoped that I would paint a beautiful portrait of her. Maybe she did not expect me to be so drawn by her status. He is a refugee. One man one woman with two children. Just for me highlighted above the crowd of people from the news. People with a life story. People with trauma. The receiving 'safe' countries do not know all these traumas. Often traumas are far too painful to talk about. But I know that this woman experienced something terrible. And that she had to tear her children from her homeland.

I think .. all those people do not just leave. Each with its own loss, each with its own precious memory. Children still with, or lost, or lost. But people have hope, otherwise you will not just leave. I'm convinced of that.

I had promised the woman that she would receive a percentage of the proceeds from the painting. Unfortunately, I have given her false hopes, because I still have the painting. Well .. who is hanging a violent story on his wall?
I only know that I was touched and wanted to paint about the theme. All those people who still leave home and hope in the hope of a better and safer and 'longer' life.
The painting 'Hope' is the first of three paintings about "refugees from Angola"

The painting is to be seen in the current exhibition life course. Check the info out in the exhibition list.

Lees meer >> | 816 keer bekeken